Şehir Sevdamıza Gölge

Ersal Özkan

Şehir sevdamıza Gölge

Yalnızlığım

Serseri arsızlığım

Sana olan sevdam.

Ve ben her şeyi anladım,

anlattım da,

Bir sana kendimi anlatamadım.

              Heyhat!

   Anlamadığına bakmadan,

       Ben büyüdüm diyordu.

                Çocuk!

 Kelimelerinle büyüdüm.

Cümleler kuruyorum

Maviye dair

Tıpkı benimde senin gibi

Sevdiğim var

Kim bilir?

Bilebilir misin?

 Ey gecelerin adamı

Beni de köpükten kelimelerine sarabilir misin?

 Uzun zaman oldu.

Teninde uyumayalı

Katran geceleri utandıran kahvaltılar yapmayalı

Hatırlar mısın?

Mutluluğumuza nazar değmişti de

Kırılmıştı omlet yaptığın tabak!

Kırılmıştı simli aynalara düşen suretimiz.

Hani “aşık, maşukun aynasıydı.”

Oysa aynayı hiçbir zaman görememiştik ki

Bir birimizi görelim.

 Söyle şerefine

Boş kadehleri kırdığım

Kurşun yalnızlığım

Sende özlüyor musun namlu sıcaklığında

Menzil nöbetlerini

Seninde düşlerinde ben var mıyım hâlâ,

Yoksa kuruntu mu bu, kur mu?

Geceyi gündüze bağlayan

Söyle ne yapsın altı aylık ömrü olan kumru

Yoksa kırlangıç mı; aylık ömürleri, kumrudan çalan

Şimdi al senin olsun

Gurbetteki öğretmenin gözyaşları

Fakat

Ne olur bana saçlarında kaybolan ellerimi ver!

O eller ki silemez oldu gözlerini

Biliyor musun?

Sen büyürken

Haramilerde büyüdü şehirde

Bir bir parsellediler oyun alanlarımızı,

Hacıveyiszade hocamızın yalın ayak yürüdüğü

Basmaya kıyamadığı sokakları

Sattılar

Satarken

Günahla takas ettiler, sevapları

Ve, o gün

Bu gün

 Ben sana,

“seni seviyorum” diyemiyorum.

Velhasıl

Güzel yüzlüm.

Gel biz, vazgeçelim bu şehirden!

Belki büyü bozulur

Tutuveririm elinden

Tutar mısın?

Söyle,

Saçlarına aşina kalem tutan küflü ellerimden

Söyle!

Şehrin kirliliğine ağlayan çocuk

Gel desem gelir misin peşimden?

1310 kez okunmuştur. Sayfayı Yazdır