Miras

Ersal Özkan

MİRAS

Bir damla gözyaşı

Çokça tütün

Dumanlı bir kafanın her an duvara çarpma ihtimali

Ve her gün biraz daha niyetlenmek çekip gitmeye

Sen benden hicret ettiğinden beri…

İşte senden geriye kalanlar…

Sanki söz vermişler yavaş yavaş öldürmeye

Ha, kalan; ha çekip giden

İkisi de aynı, eğer bir iple çekiyorlarsa tulânî maziye

***

Nihavent bir şarkının

Mermi olup yüreğime saplanması

Balgam dekorunu kurarken ciğerlerime

Gecenin ayazında

Gömleğimin düğmelerini koparmam

Kopamadığım ise sen

Bir kanser hüznü senden geriye kalan

Bu aşk değil mi idam sehpasında ayaklarımızın altından hayatı tekmeleyen.

Ruh azat edilirken, beden değil mi asılı kalan.

***

Kürşat’ın kırk yiğidi ile Çin Sarayı’nı basması

Süngü takıp kurşuna direnen Çanakkale kahramanı

Bil ki

Aşkta feth edilmeyi bekleyen bir kale

Mevlana’nın Şemsi beklemesi

İnadına işgale direnen bir bedenin

Kanser ıstırabına rağmen morfin vurdurmaması

Son anında ismini söylemeden

Baygın gitmeme telaşıdır gülüm, sana ayık olma telaşı

Dudağımda ismin geriye kalan tek dua senden!

Şimdi şırınga et gözlerini, dindir kemiklerime vuran sızıyı

***

İntihar çiçekleri açar ellerimde

Nikotin kokusuna karışır yokluğun

Bu kaçıncı kadeh, yokluğunda kırılan dişlerimde

Hâlâ dudaklarıma usulca sızan kansın

Karanfiller bile ağıt yakarken gidişine

Söyle ismine sıfat olan güller yokluğunu nasıl anlasın

Kokusunu kaybetmiş bir gülsün rüzgârda savrulan.

Alamut kalesinde zehirlenen yüzlerce yiğidin

Sarhoşluğudur senden geriye kalan.

***

ŞİMDİ SENDEN GERİYE KALANLARI TOPLUYOR

Kefenliyorum

Üç beş dostla kılıp cenaze namazını

Toprak olan yokluğunun yanına gömüyorum

Ruhun şad olsun

Ey aşk!

1454 kez okunmuştur. Sayfayı Yazdır